Nocte Serena · Spes in Tribulatione
Claustro Gregoriano


NOCTE SERENA

Nocte serena, cor meum quiescit.
Aura lenis super terram transit.
Sub luce stellarum, timor abit.
Spes in silentio manet.
O lux mitis, illumina cor meum.
In hac nocte, quietem invenio.

Domine, dies post me recedit,
cum gaudiis, laboribus, responsis imperfectis.
Quod bonum accepi, gratitudine memoro;
quod nondum absolvi, in manus tuas committo.
Non omnes quaestiones hac nocte solvere debeo;
non omnes viae mihi patent.
Satis est hunc diem ante te deponere,
et paulisper respirare in pace tua.

O lux mitis, illumina cor meum.
In hac nocte, quietem invenio.
Sub luce stellarum, timor abit.
Spes in silentio manet.

Cum sollicitudo tacite redit,
doce me respirare et silere paulisper.
Ne mens mea futura nimis timeat,
ne praeterita quietem praesentem auferant.
Da quietem corpori fatigato,
pacem cogitationibus meis,
et patientiam animae meae.
Sicut aura lenis transit,
sic curae paulatim recedant.

Custodi eos quos amo,
et omnes qui hac nocte vigilantes sunt.
Esto prope infirmis et solitariis,
pro eis qui dolent nec verba inveniunt.
Da requiem viatori longe a domo,
spem ei cui crastinus dies incertus videtur,
et levamen ei qui grave onus portat.
Sub lumine tuo, nemo oblivioni tradatur.

Nocte serena, cor meum quiescit.
Aura lenis super terram transit.
Sub luce stellarum, timor abit.
Spes in silentio manet.

Si somnus tardius advenit,
mane mecum in silentio.
Si somnus oculos claudit,
in pace tua me custodi.
Non quaero signa magna,
sed quietem ad hanc horam,
corde simplici et fiducia placida.
Quod cras afferre poterit,
cras tua luce suscipiam.

O lux mitis, illumina cor meum.
In hac nocte, quietem invenio.
Spes in silentio manet,
et cor meum in pace quiescit.
Nocte serena, cor meum quiescit.
In hac nocte, quietem invenio.
Amen.


SPES IN TRIBULATIONE

Domine, cum dolor corpus gravat
et longus fit dies,
accipe verba mea simplicia,
etiam si pauca sint.
Non semper intellego
cur via tam aspera sit;
sed inter dubitationes
praesentiam tuam quaero.

Ne me cogas dolorem celare
sub vultu quieto.
Da mihi libertatem dicendi
quando vires meae deficiunt.
Doce me auxilium petere
sine pudore et timore,
et manum porrigere illis
qui mecum viam difficilem pergunt.

Cum nullam cernam viam apertam,
gradum unum ostende mihi.
Cum mens mea nimium festinet,
ad horam praesentem revoca me.
Non totum pondus crastini
hodie portare coner;
satis sit fideliter vivere
in lumine quod nunc praebes.

Memento, Domine, infirmorum,
solorum atque lassorum.
Memoria eorum cor meum
a duritia custodiat.
Ne fiat dolor meus murus
qui me ab aliis separet;
fac ut ex vulneribus meis
patientia et misericordia crescant.

Quod sanare non possum,
apud te humiliter depono.
Quod mutare possum,
fortitudine tua suscipiam.
Cum nox iterum descendit
et curae redeunt,
da mihi quietem non fictam,
sed pacem quae dolorem sustinet.
Et cum prima lux apparuerit,
da mihi novum initium:
unum verbum bonum dicere,
unum opus rectum perficere,
unum hominem spe levare.
Domine, permane mecum
in diebus facilibus et duris.
Dum vires redeunt aut languescunt,
in tua bonitate iter pergam.
Amen.


Letra inédita em latim · produção com assistência de IA
https://claustrogregoriano.com